
سلام
دیشب حسابی باد اومد هوا عین گل تمیز شد.
آسمون رو نگاه میکنم و نمیفهمم تهش کجاست. انگار دارم به یه صفحه آبی نگاه میکنم که خیلی خیلی دورتر از من قرار داره. یاد مستند دکتر وفا میفتم و نظریه ریسمان....
جالبش اینه که در جهانی که زمین ما با ۸ ۹ میلیارد جمعیت، فقط یه لکه ناچیز آبی روی بخشی از صفحه اونه. خدایی داریم که نه تنها تنوع دعا و خواهش ها اونو به زحمت نمیاندازه بلکه از هر جزئ ریز تر از اتمی اگاهه و جالبتر اینکه در این ماسونی حلقه شده حواسش به هر اسپین الکترون در هر اوربیتال هست و اون رو کنترل میکنه. ینی سرعت این ذرات اینطوری نیست که مثل سرعت اسپرم کم و زیاد باشه یا در جهت اشتباه بره یا ناکارآمد باشه بلکه هر لحظه هر ریسمان هر فوتون نور کنترل و تدبیر میشه!!!!
اصلا عظمت این اتفاق رو درک میکنیم؟!!
ینی اینطوری نیست که فقط خلق کنه و بذاره رو اتو پایلوت . نه ! بلکه هر آن به آن در حال تدبیر هر ذره است .
و چقدر کوچیکه خواسته های ما برای خدای به این عظمت
الله اکبر
خدا حقیقتا بزرگتر از آناست که وصف شود.
چجوری مغز من درک کنه عظمتت رو خدا جونم؟! که با این عظمت و گستردگی از رگ گردن به من...

برچسب:
نویسنده: آناهیتا کریمیپور